Tahmini okuma süresi: 4 dakika


  • Omurganın gövdesi. (bkz: korpus) (bkz: vertebrae)
  • Kısa, silindir şeklinde omurların ana bileşenidir. Ana kütleyi oluşturur. Bu bölüme, omur kemeri (arcus vertebrae) oturur. Alt alta bulunan omur gövdeleri, diskus intervertebralis sayesinde birbirine bağlanır. Omur gövdesinin arka kısmı ile omur kemeri arasında kalan kısımda foramen vertebrale bulunur.
  • Fonksiyon; Omurgaya destek sağlar sağlar. Diskus intervertebralis ile birlikte bedenden yukarı uzuvlar ve kafanın desteğini sağlar.

Anatomi;

  • İnsan omurgasının farklı bölgelerinde (zervikal, torakal, lumbal), farklı incelikleri vardır. Ama hepsinin yapı şekli ortaktır.
  • Omur gövdesinin uç kısımları, boğum şeklinde kenar kısımları omur gövdesinin epifizleri olarak çıkıntı yapar. Ön ve arka taraflar ise konkav şeklinde aşınmıştır.
  • Omur gövdesinin kortikalisi alışılmışın dışında, incedir. İçinde bulunan spongiosa, epifizle beraber, ventrikal eksende, biyomekanik ana gerilme yönü boyunca konumlanmıştır. Epifizler arasında kemik özü bulunur.
  • Venae basivertebrales, omur gövdesinin içinden geçer.

Nöral ark, omurga kanalını çevreleyen bir halka (vertebral foramen) oluşturmak üzere kaynaşmış birkaç ayrı bileşene sahip olan vertebra gövdesinin arkasındaki kemikten oluşur. Bileşenler şunlardır:

  • Omur gövdesinin posterolateral köşesinden arkaya doğru çıkıntı yapan kısa, kalın iki taraflı çıkıntılar olan pediküller, vertebral foramenlerin yan duvarlarını oluşturur. Arkada laminaların lateral yönleriyle birleşirler. Her bir pedikülün üst ve alt kenarları hafifçe kavislidir ve bitişik bir omur birleştirildiğinde, sinir köklerini ve ilgili damarları ileten intervertebral (veya nöral) foramenleri oluşturan vertebral çentikleri oluşturur.
  • Laminalar, vertebral foramenlerin arka duvarını oluşturan orta hatta birleşerek pediküllerin arka kenarından posteromedial olarak uzanan iki taraflı, düzleştirilmiş plakalardır.
  • Nöral arktan, bağlar ve kaslar için eklem desteği ve ataşmanlar sağlayan yedi çıkıntı ortaya çıkar:
    • Iki taraflı enine çıkıntılar, pediküllerin ve laminaların birleştiği yerden posterolateral olarak çıkar
    • Iki taraflı alt artiküler çıkıntılar sinovyal kıkırdak ile kaplıdır ve pediküllerin ve laminaların birleştiği yerden posteroinferior olarak, transvers süreçlerin tabanının medialindedir. Aşağıdaki faset eklemine katkıda bulunurlar
    • Bilateral superior artiküler çıkıntılar sinovyal kıkırdak ile kaplıdır ve pediküllerin ve laminaların birleştiği yerden posterosuperior olarak, transvers çıkıntıların tabanına medial olarak çıkıntı yapar. Yukarıdaki faset eklemine katkıda bulunurlar
    • Orta hattaki laminadan arkaya doğru tek bir dikenli süreç çıkıntısı

Bölgesel yapılar

  • Lomber omurgada, üst ve alt artiküler süreçler arasında iki taraflı olarak pars interarticularis olarak bilinen bir kemik parçası vardır. Aksiyel düzlemde, bu her iki taraftaki pedikül ve lamina arasında yer alır.
  • Servikal omurgada, C3-C7’den, üst vertebral cisimlerin lateral yönü boyunca bilateral unsinat süreçler bulunur.

Omurga organizasyonu

  • Omurlar arası disklerle ayrılmış, üst üste dizilmiş 24 omur vardır. Ek olarak, tek bir kemik olan sakrumda kaynaşmış beş sakral omur vardır. Dört küçük kaudal ilkel omur, kuyruk sokumunu oluşturmak için birleşir. Omurlar, benzer osteolojiye ve fonksiyona bağlı bölgesel ilişkilere göre gruplandırılmıştır:
    1. Servikal omurga (7 omur) en hareketli olanıdır
      1. Tipik servikal vertebra
      2. Atipik servikal vertebra
        1. Atlas (C1)
        2. Eksen (C2)
        3. Vertebra prominens  (C7)
    2. Torasik omurga (12 omur) göğüs kafesine katkıda bulunur
      1. Tipik torasik vertebra
      2. Atipik torasik vertebra
        1. T1
        2. T11
        3. T12
    3. Lomber omurga (5 omur) en az hareketle en büyük ve en güçlü olanıdır.
      1. Tipik bel omurları
      2. Atipik lomber vertebra
        1. L5
    4. Sakrum(5 kaynaşmış omur)
    5. koksiks (4 kaynaşmış ilkel omur)

Embriyoloji

Embriyogenez sırasındaki malformasyonlar veya daha sonraki yaşamdaki hastalıklar, omurga gövdelerinin deformitelerine yol açabilir. Örnekler:

  • Kaynamış omurga gövdeleri
  • Hemivertebra
  • Kelebek omurgası

Her bir omur, embriyoda notokord çevresinde üç ana kemikleşme merkezinden oluşur: vertebra gövdesinin çoğunu oluşturan bir ön orta hat merkezi ve nöral arkın iki yarısını ve vertebral gövdenin arka kısmını oluşturan iki bilateral posterolateral merkez.

Nörosantral eklem, bu kemikleşme merkezlerinin posterior vertebra gövdesinde buluştuğu yerdir. Bazen iki nöral ark merkezi orta hatta kaynaşmaz, bu da birleşmemiş spinöz çıkıntı olarak bilinir. Bireysel birincil merkezler farklı yaşlarda kemikleşmeye başlar, ancak genel olarak kemikleşme embriyonik dönemin ikinci yarısında başlar ve merkezler doğum zamanı civarında kaynamaya başlar.

Ergenlik döneminde, her omurda beş ikincil kemikleşme merkezi gelişir. Enine ve dikenli çıkıntıların uçlarındaki ikincil merkezler, bunların uzunluğuna katkıda bulunur. Gelişmekte olan omur gövdesinde, biri kemikleşme merkezinin üstünde ve biri altında olmak üzere iki halka veya halka şeklinde epifiz oluşur. Limbus vertebra olarak bilinen halka epifizinin birleşmemesi meydana gelebilir. Yine, bireysel ikincil merkezler farklı yaşlarda kemikleşir, ancak genel olarak füzyon 25 yaşında tamamlanır.

Facebook Yorumları